Baclofen en… meer dan een jaar geleden

Het is inmiddels net iets meer dan een jaar geleden dat ik op mijn blog geschreven heb. Dat is wel wat weinig voor een blog. Toch blijven mensen mijn blog lezen. In de statistieken kan ik dat zien. Ook schrijft er, met een bepaalde regelmaat, zich iemand in op mijn blog. Jullie verdienen het dus dat ik vaker hier mijn ‘gezicht’ laat zien. Weer opnieuw ga ik mijn best doen om regelmatiger te schrijven.

Ik ben bezig om een e-book te schrijven over hoe je, vanuit mijn visie, de alcohol de baas (helemaal of voor een aanzienlijk deel) kunt worden middels Baclofen. Dit is geen 500 bladzijdes dik boek maar een e-book die praktisch op een rijtje zet hoe je de strijd aan kunt gaan.

Dat ‘dikke boek’ over mijn leven met alcohol en daarnaast Baclofen, mijn plek in het toch wel bijzondere gezin waar ik uit kom, mijn vier echtgenoten, mijn grote eenzaamheid, de kortstondige interessante banen op Hbo-niveau, mijn bedrijven die ik gehad heb, mijn zeker niet als laatste eeuwige drang om vooruit te komen en steeds te willen slagen en nog veel meer, wil ik zeker nog schrijven. Zouden jullie dit willen lezen – lieve lezertjes – ? Voor mij is en blijft het een gevecht om mijzelf aan mijn eigen afspraken te houden. Herkenbaar?

Laten we wel wezen, het feit dat je een verslaving hebt betekent vaak niet dat dit je enige ‘probleempje’ in je leven is. Mijn gegeneraliseerde angstsyndroom hoort op de een of andere manier vaak ook bij een verslaving. Maar mijn gebruik van Baclofen heeft vele angsten geëlimineerd. Wat nog niet verdwenen is, is mijn grootste angst, misschien ooit? Dan is er ook nog mijn ADHD. Chaotisch zijn en daar ook steeds mee in gevecht zijn schijnt ook een onderdeel te zijn van het geheel. In alle eerlijkheid kan ik zeggen dat ik er bij tijd en wijle zo moe van word. Steeds overwin ik hier en daar toch weer een obstakel en weet dan voor mijzelf: je doet het naar de gegeven omstandigheden zo goed!

Dit gezegd hebbende… tot gauw maar weer!