Baclofen en karakter

Vandaag, eigenlijk al gisteren, was mijn nichtje jarig en dat hebben we gevierd. We noemen haar eigenlijk mijn stiefkind omdat ze op zoveel manieren op mij lijkt. O.a. heeft zij ook mijn alcoholverslaving. Ik ben redelijk op tijd, nou ja, rond half twaalf, weggegaan en ik zal vertellen waarom dat was…

Als je alcoholverslaafd bent en je gebruikt Baclofen, tegen de hunkering, wil dat heus niet zeggen dat je dan nooit meer zin hebt in alcohol. Echt niet en het zou zeker een valkuil zijn wanneer je dat zou denken. Er komt echt nog wel een stuk karakter bij kijken, om de strijd tegen moeder Alcohol vol te kunnen houden.

Rond een uur of half negen kwam ik bij haar aan en heb even geholpen met koffie zetten en heb om precies te zijn, drie koppen koffie gedronken met een heerlijk stuk Marokkaanse appeltaart, gebakken door mijn schoonzus. Daarna een hele tijd niets. Normaal drink ik, als ik ergens op visite ben, water. Dat is voor mij het enige vocht wat ik tot mij wil nemen, want niets smaakt toch zo als een kwalitatief goed gekoeld glas droge witte wijn. Hoor je – lief lezertje – hoe ik het toch nog steeds benoem? Daar is niets overdrevens aan, want zo voelt het bij tijd en wijle nog steeds.

Op het aanrecht stond het glas wijn van mijn nichtje en opeens trok dat glas zeer mijn aandacht. Ik liep er als het ware wat omheen te drentelen. Ga weg glas… ik keek eens om mij heen… niemand die mij daar zag drentelen, dus ik pakte het glas op en nam een slok. OMG wat smaakte dat goddelijk. Volgens mij was het een Chardonnay, goed op dronk en dit vroeg, nee schreeuwde om een tweede slok. Die nam ik dan ook en eigenlijk wilde ik een glas voor mijzelf inschenken maar dan zou het zo maar kunnen dat ik daar reacties op zou krijgen. Mijn familie die daar was, was/is op de hoogte van het feit dat ik alcoholverslaafd ben en op 24 november 2011, mede door toedoen van Baclofen, het toegeven aan die verslaving de nek om heb gedraaid. Dus ik zou zeker reacties krijgen, zelfs van mijn mede alcoholverslaafden. “Niet doen joh, dat is toch niet verstandig” en meer van dit soort politiek correcte opmerkingen, zou ik kunnen verwachten. Helemaal waar, maar daar zat ik toch niet op te wachten. Op zich zou het geen ramp zijn als ik een glas zou drinken, op oudejaarsavond had ik ook een glas gedronken en op de begrafenis van mijn jongste broer. Daarna heb ik dan echt niet meer moeite om geen glas meer te nemen.

Maar deze keer vond ik dat ik geen glas moest nemen. Ik had voor mijn gevoel teveel zin. Je wilt niet weten hoeveel zin dat ik had en de aanvechting (om dit ouderwetse woord maar eens te gebruiken) en de hunkering (dat stomme woord) was groot. Dus ik besloot dat het tijd was om te gaan. Om mijzelf nou nog langer te pesten, met die flessen die gekoeld stonden en ook nog op het aanrecht, zodat er voldoende voorraad was, leek geen goed plan. Ik pakte mijn tas, zei de goegemeente gedag en nicht, die meerdere mensen aan het uitlaten was, zei: “ga je nu al?

Ik vertelde haar, dat haar flessen wijn te aantrekkelijk voor mij werden en dat het dus beter was om naar huis te gaan. Ze knuffelde me en zei dat ze trots op me was. Karakter, zei ze, dat ik had. Nou dat was ik eigenlijk wel met haar eens… Morgen is dit gevoel waarschijnlijk weer over… toch?